Cumhuriyet Kitap - Sayı 0465 - 14 Ocak 1999
- Konuyu Başlatan funghu
- Başlangıç tarihi
Sayın funghu ;
"Model, esas olarak medyanın hangi haberi nasıl, neden kamuoyuna iletip iletmediği konusunu sorgulayarak oluşuyor. Modeli oluşturan beş temel unsur ise şöyle sıralanıyor (s.22) :
"- Egemen medya şirketlerinin büyüklüğü yoğunlaşmış mülkiyeti, kar amacı ve sahiplerinin serveti;
- Reklamcılığın medyanın en önemli gelir kaynağı olması;
- Medyanın, iki ana kaynak ve iktidar odağı olan hükümet ile iş çevrelerinden ve bunların mali olarak desteklediği 'uzmanlar'dan sağladığı bilgileri temel alması;
- Medyayı hizaya getirmek için kullanılan bir yöntem olan 'medyaya yönelik' sahte tepki üretimi;
- Ulusal bir din ve bir denetleme mekanizması olan 'anti-komünizm'."
Bu satırlar Ragıp Duran'ın Chomsky'nin Herman'la birlikte kaleme aldığı "Rıza Üretmek" üzerine yazdıklarından.
Yıl 1974 Başkent Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksek Okulunda öğrenciyim (daha sonra Gazi Üniversitesi oldu.)
Okul müdürümüz ve dersimize gelen hocamız İlhan Bardakçı (tarihçi Murat Bardakçı'nın babasıdır.) Bize kendi kitabı olan "Mukayeseli Devlet, Fikir ve Basın Rejimleri" den ders veriyor. Kitap basmakalıp ve gerici bir sürü fikirler içeriyor. Her derste tartışıyorum ama ne tartışma. İlhan hocamız aynı zamanda bazen o dönemin en gerici gazetelerinden Tercüman Gazetesine de yazıyor.
Bir gün derse girdi kağıtları dağıttı ve "yazın" dedi : "'Basın özgürlüğü ancak kapitalist dünyada olur. Sosyalist kamptaki ülkelerde olamaz.' bu konuda kompozisyon yazınız." diye bitirdi sözünü.
Ben ona "Hocam kitabınızda da buna benzer düşünceleri savunuyorsunuz. Bu gibi düşünceler ancak Tercüman Gazetesine yazı dizisi olabilir ancak bir üniversitede okutulacak derse kaynak olabilecek bir kitap değil..." gibi ağır eleştiriler yapıyorum (daha önceki derslerde de ) .
Kalktım : "Ben sizin verdiğiniz , dikte ettirdiğiniz cümlelerin tersini savunacağım."
İlhan Bardakçı : "Tam tahmin ettiğim gibi. Yapabilirsin .... Bakalım nasıl savunacaksan... Savunamazsan not alamazsın , bunu bil..."
Başladım yazmaya , kapitalist düzende istisnalar dışında basının , televizyonun ( o zaman daha 'medya' sözcüğü kullanılmıyordu.) ancak büyük sermayelerle kurulabileceği ve kök nedenlerle gerçek anlamda özgür basın olamıyacağını yazdım da yazdım... yazdım da yazdım....
Kağıdımı her zamanki gibi en son teslim edenlerden biri oldum...
Bir hafta sonra derse girdiğinde notları okumaya başladı.... Sınıf bitti bir tek benim adımı ve notumu okumadı... Sınıftaki arkadaşlar bunun farkında bazıları "hocam .... okumadınız..." vb. gibi söz atmalara başladı. Ben ise yaptığımın arkasında duran biri olarak hiç te umursamıyordum. Bir an adımı okuduğunu duydum... Aldırmadım... Tekrar adımı okudu .... aldırmadım. Bir daha adımı okudu başımı kaldırıp baktığımda beni yanına çağırdığını gördüm. Kalktım. Aldırmaz tavırlarla tahtanın önündeki platforma , hocamın yanına gittim. Elini uzattı. Refleks olarak ben de uzattım... "Seni tebrik ediyorum." dedi. Elimi sıktı. "Gerçek birey olmuş insan kendi düşüncelerini savunmaktan korkmamalı. Onu savunmaktan korkmamalı. Notun 97,5 tekrar tebrik ederim." dedi. Ben bu kez utana sıkıla elini sıktım. Yerime geçip oturdum. Oturur oturmaz eksiklik hissi ile tekrar ayağa kalktım : "Hocam sadece medeni cesaretimden dolayı mı bu notu verdiniz. Ben medeni cesaretin notunu değil savunduğum düşüncelerimin notunu öğrenmek isterim." Uzun uzun güldü ... "Çok şey istiyorsun ..." tekrar gülmeye başladı. "Elbette ki savunduğun düşüncene ....(burada biraz zorlandı. Durdu...) yani savunduğun düşünceyi dile getirişine ve onun doğruluğunu kanıtlamaya çalışmandaki başarıya notu verdim." Oturduğum yerden tekrar ayağa kalktım. Eliyle otur işareti yaparak "Şansını daha fazla zorlama. Beni de çok zora sokma." dedi. Ben "Sadece 'teşekkür edecektim' hocam" dedim. Oturdum.
Işıklar içinde yatsın İlhan Bardakçı hocam... Toprağı bol olsun...
Hay allah ben Sulhi Dölek'i ve ilk okuduğum romanı "Korugan" ı anlatacaktım güya !!!!!!!!!!!!!!
Emeğine ve paylaşım isteğine teşekkür ederim .....