Aklımın bir köşesinden bu macerayı yapayım diye çılgınca bir fikir de geçmiyor değil. Ama Tahminimce 6-7 saatlik bir şey çıkar. 40 dakikadan 10 bölümlük bir dizi. 40 dakikalık bir bölümü de deli gibi çalışsam bile iki aydan önce bitiremem. Bölüm bölüm yayınlanır. Yaklaşık iki yıl sonra da tüm bölümler tamamlanır. Tabii bu arada filmin de Zagor'un hak sahiplerinin de önüne düşmesi kaçınılmaz olur, bu kadar bölüme hoşgörüyle yaklaşacaklarını da sanmam. Bir de elbette işin mali boyutu var. Şimdiki maliyetlerle 300-500bin TL arası bir fatura çıkar. Sanırım bu maceraya girişmek, şu anki şartlarda çok çılgınca olur. Bir ekiple ve profesyonel bir çalışmayla olabilecek bir iş gibi gözüküyor.
Yanlış hatrrlamıyorsam maceranın adı Stanfordların Evi. Batterton da vardı.
Evet, çok başarılı bir iş olmuş ve seyirci için de çok tercih edilir teknikler kullanılmış. Fakat benim hiçbir zaman tercih etmeyeceğim ve sevmediğim teknikler bunlar. Bu şekilde kullanılan kamera tekniklerine hiç ısınamadım ve bu tür filmleri de izleyemem. Çünkü ben kamerayı bir gösteri ve göz boyama aracı olarak değil hikayenin sessiz bir şahidi olarak kullanılması taraftarıyım. Drone çekimlerini bile sevmem. Bana göre kamera insan gözünün yapabileceklerinin çok ötesine geçmemeli. Bu tür, bol efektli ana akım modern sinema benim düşünceme göre görsel gürültü üretir ve bu da hikayenin sesini bastırır. Bana göre sinemanın altın çağı 1950-60'lı yıllardır. En sevdiğim filmleri, yönetmenleri içerir. En sevdiğim kamera da Japon Yasujiro Ozu'nun kamerasıdır. Ozu, kamerayı Japonların geleneksel tatami minderinde oturan bir göz seviyesine yerleştirir ve kamerayı hiç oynatmadan çeker. Lens olarak da sadece insan gözünün gördüğüne en yakın görüntüyü sunan 50mm'i kullanır. Kamera hiçbir göz boyama yapmaz, Sessiz bir şahit olarak varlığını hissettirmeden, sadece hikayeyi görmemize aracılık eder. Kameranın görevi de bence bundan ibaret olmalıdır. Aşırı kamera hareketleri, efektler seyircide bir süre sonra görüntü oburluğu yaratır. Zaten bu tür birçok film hikayenin zayıflığını saklayan makyajdan ibarettir. Bu AI filminde olduğu gibi sürekli, baş döndürücü bir hız vardır: bu hız seyirciyi yakalar ve kolay bırakmaz. Lunapark eğlencesi gibi. Yapay Zeka ile kamera hareketleri çok kolay. Ben her video üretiminde insan gözünün sınırlarına aykırı kamera hareketlerinin önüne geçebilmek için, her promptun başına ve sonuna bir dizi komut yazıyorum. AI bu tür çekim tekniklerini çok seviyor. Onu sınırlayıcı komut vermediğiniz takdirde size etkileyici efektler sunabiliyor. Bunu ben asla istemiyorum. Benim yola çıkış amacım da şuydu: 1950'li yıllarda yaratılan bu çizgi romanların 1960'larda çekildiğini ve hepimiz çocukluğumuzda, tek kanallı televizyonda dizisini izlediğimizi varsaydım. Çünkü 1970'lerin sonu ve 80'lere rastlayan çocukluğumda bu kahramanların dizisi niye yapılmıyor diye çok üzülürdüm. Yapay Zeka biraz gelişince içimde kalan bu ukdeyi gerçekleştirmeye karar verdim. Kamera ve hikaye anlatma tekniklerini, müzikleri, renk paletini, fontu vb. bu dönemle sınırlandırarak oluşturmayı tercih ettim ve sanırım o şekilde de devam edeceğim. Tabii bu benim anlayışımın paylaştığınız Alaaddin filminin başarılı ve saygı duyulacak büyük bir emek ürünü örnek olduğu gerçeğini de değiştirmez.
